یادداشت محمد حسین جعفریان در روزنامه «قدس»
شماره ۶۹۱۲، چهارشنبه ۱۹ بهمن ۱۳۹۰

چگونه است که نزد برخی چهره های به ناحق شهره شده در هنر و ادبیات و… این دیار، قانون ناقض بشری نهادهای غربی با نامهای قلمبه و سلمبه حقوق بشر و… بر احکام جاودانه و ازلی و ابدی خداوندی برتری می یابند؟ تمام دعوای اسلام با اندیشه های سکولار، تقدم احکام خداوندی بر قوانین خود ساخته بشری است. این تفکر از دیرباز توسط مرعوبین تفکر غربی و فرهنگ وارداتی آنها، حتی به افواه نیز راه یافت. ترجمه آمال این جماعت همان مثل پر شائبه «عیسی به دین خود و موسی به دین خود» است. سینما از مهمترین ابزارهای صادرات فرهنگی است که برآمده از آن است. اگر به چهره های قشری که بدون پشتوانه فکری و مذهبی و حتی ملی اصیل، وارد این عرصه شده اند، نگاه کنید، اغلب سرنوشت مشابهی دارند.
خانم «معتمد آریا» به تازگی در یکی از این جشنواره های رنگارنگ غربی جایزه ای نصیبش کرده اند. هنگام دریافت، گذشته از ظاهر متفاوتش در سریالها و فیلمهای وطنی، هیجانزده، سخنانی تشکرآمیز خطاب به میزبانان فرانسوی گفته، جوهرش طبق معمول این بوده که: فارغ از زبان و ملیت و فرهنگ و مذهب و اینکه سیاستمدارانمان سرگرم تقسیم چه چیزی هستند، ما برای سینما گردهم آمده و آن را انتخاب کرده ایم و… می بینید ! اینجاست که انتخاب سینما برای هنرمند ایرانی جایزه بگیر این جشنواره ها، مقدم می شود بر فرهنگ و ملیت و مهمتر از آن آیین و مذهب. این همان چیزی است که میزبانان غربی او می خواهند. چطور سینماگران اینچنینی ما نمی بینند در سینمای غرب که اغلب، آنان را به ابزار پیشبرد اهداف خود بدل کرده و با اتمام تاریخ مصرفشان، بسراغ دیگری می روند، خود بیشتر از همه و برخلاف تمام این عبارات دهن پرکن که تنها برای تحمیق توده های ساده دل کاربرد دارند، پشت پرده جمیع آثارشان، اهداف اخلاقی، سیاسی و فرهنگی و حتی مذهبی است. البته اخلاق و آیینی سیاه که از راه ترویج آن درصدد مقهور ساختن اذهان جهانیانند و چه ساده و ارزان، بسیاری در این تله می افتند!
این معضل در عمده چهره های این هنر که درک درستی از باورهای دینی و میهنی خود ندارند فراگیر است. مطالعات و دانسته های اندک آنان سبب می شود در این جشنواره های پر زرق و برق، به سادگی مرعوب دسیسه های میزبانانشان شوند و قافیه را ببازند. بیچاره، آن دسته از نسل جوانی که در این سو، آنان را الگو و اسطوره های خود ساخته و رسانه های داخلی نیز، گامی در جهت شکستن این بت سازی برنمی دارند و بلکه گاه خود عامل آنند!
هنوز چند هفته ای از خبر تکان دهنده برهنه شدن یکی دیگر از این چهره ها در مقابل دوربینهای جهانی نمی گذرد. حیرتا که تمام بوقهای ماهواره ای نیز که در برابر این رفتار زننده غافلگیر شده بودند، با دستپاچگی، این بی اخلاقی محرز را به خشم و مبارزات سیاسی سنجاق کرده اند تا شاید اندکی از خشم مردم بکاهند و سعی در تبرئه او کنند. آیا همه مبارزان جهان – که اطلاق این صفت به چنین چهره هایی توهین به واژه مبارزه است- برای مبارزه سیاسی کردن، در انظار لخت می شوند؟!
کاش آنها که چنین دست به دکمه بردنشان عالیست(!) دستی در کتاب و فهم هنجارهای این مردم داشتند و سینمای ایران را این گونه در دنیا بی آبرو نمی کردند و البته اینها مناسب همان سینمایند و مردم نیک می دانند که این از خود بیگانه شدگان، دخلی به سینمای اصیل این سرزمین ندارند!